Што се случи со детето од рекламата за „Ќе имаме бебе“ (1. дел)

Пред неколку години решив „стручно“ да се осврнам на рекламата за „Ќе имаме бебе“. Оваа дамнешна анализа можете да ја прочитате овде, пред да тргнеме во преглед на настаните од животот на детето што произлезе од легендарната приказна.

Да почнеме од почеток. Мајката му соопштува на таткото дека ќе имаат бебе на 29. март, што значи бебето е направено некаде кон средината на месецот и доколку било износено до терминот, се родило некаде во втората половина од декември, 2008 година. Поради подобра прегледност на настаните, да речеме дека се родило на 19. декември и поради тоа го крстиле Никола.

Под претпоставка дека Никола и мајка му (да речеме дека се вика Ѓурѓа) го преживеале породувањето, а има добри шанси да е така, бидејќи според говорот наликуваат како да се од Скопје; денес малиот ќе биде возбуден во пресрет на неговиот седми роденден, кој е доста важен во развојот на детската психа, па редно е да видиме како се развило детето, по мудрата одлука на неговите родители.

Од 29. март до денес се случија многу нешта: Адебајор наместо во Арсенал ја грее клупата на Тотен@#*, гадниот Фабрегаз се прошета по сите женски фудбалски клубови и заврши во ЦСКА Лондон, Фламини се врати од печалбата во Милан, а мене ми се роди син, пред 6 месеци, поради што имам доволно референтни точки за да можам да зборувам за фиктивното дете што така розово ни беше сервирано во рекламата.

Имено, мене ми беше соопштено дека ќе имаме бебе во средината на октомври, во онаа недела кога има пауза од фудбал за да играат репрезентациите и не можам точно да го одредам денот, бидејќи играше Македонија, а нашите натпревари се речиси идентични порази. Од тогаш (7 месеци пред да се роди Давид) па сѐ до денес, во вистинска смисла на зборот сфатив колку многу им е несериозен пристапот и колку проклето смешно звучи рационализацијата на фактот што две деца од 19-20 години и самите ќе имаат дете.

Да не се разбереме погрешно, нашето дете е создадено по план и програма (а не после кафана), со соодветни подготвителни чекори, а сепак не може ни да се замисли колку скриени изненадувања ве чекаат буквално секој ден!

Да се вратиме на фиктивниот Никола од рекламата. Се родил, здрав и жив, заедно со мајка му Ѓурѓа. Како што вели македонската традиција, мора да се направи мини свадба за да се прослави овој настан и да се почести сѐ живо. Таткото (да речеме дека се вика Станко) не може да земе кредит, оти е сѐ уште на факултет за секое дете, исто како и мајката, но затоа неговиот татко, дедото на Никола, може и ќе мора да земе кредит. Тие и онака ќе живеат со него, па ќе мора да плати кутриот, зашто инаку срам ќе пукне од комшиите. Тоа значи дека за петте илјади евра, семејниот буџет ќе биде оптоварен за дополнителни 4.800 денари месечно, во наредните 7 години. Значи, кај и да е, ќе им достаса и последната рата во ноември.

Самиот Станко во рекламата ѝ кажа на Ѓурѓа дека покрај немањето стан, немаат ниту кола. Ако ниту еден од паровите баба-дедо не поседува возило (што е случај со голем број македонски семејства), тоа значи дека за секој преглед, секоја вакцина, секоја лекарска интервенција ќе треба да се плати такси - со бебе не можеш да се возиш во автобус. Значи, 1.000 до 2.000 денари месечно дополнителни трошоци, во зависност од тоа каде живеат.

Пелените Ѓурѓа ефективно ги реши со илјадарката џепарлак што нивните им ги давале за кафана (иако чисто се сомневам дека има дете што може да биде покриено само со 1.000 денари месечно за пелени). Станко уште тогаш ја праша каде се кашичките, купките и чаевите?! Ех, да беа само кашичките, купките и чаевите проблем...

На пример, поради исклучително релаксираната атмосфера на живеење, во којашто нема асполутно никаков стрес, голем број од родилките немаат млеко после породувањето. Ако и овој Никола ја имал истата среќа со мајка му, тогаш неговите треба да знаат дека едно пакување формула за млеко е 967 денари и во зависност од лакомоста на детето, трае меѓу 7 и 10 дена. Значи, минимум 45 евра месечно само за јадење, во првите 6 месеци, пред воопшто да дојдеме до кашичките.

Згора на тоа ќе биде потребно: многу облека (кога велам многу, мислам на иницијални минимум 200 евра и по просечно 50 евра дополнително секој нареден месец, оти маливе растат од некоја непозната причина), релаксатор (60 евра), стерилизатор (45 евра), џампер или дубак (50-100 евра), кадичка за бањање (30 евра), столче за хранење (70-90 евра), седиште за кола (100 евра, но овие бидејќи ќе се возат со такси, ќе го користат транспортерот од количката што родителите на Станко ќе ја купат), прибор за исхрана (30 евра во целост), лекови (по потреба, но најевтиното нешто е 2 евра), играчки кои се неопходни за правилен психофизички развој (минимум 5 евра парче, до шест месечна возраст барем дваесетина играчки), влажни марамици (1 евро, ама одат како алва) и што ли уште не...

До сега, сево ова, во замислениот универзум на „Ќе имаме бебе“ може да се покрие со земениот кредит по повод големата среќа што ги снајде, зашто и вака и така татко му на Станко во најголем дел ќе ги покрива трошоците во прв период, со оглед на тоа што веќе живеат со него и со бабата на Никола. Нивните семејни примања, да речеме дека се идентични како на едно просечно македонско семејство (околу 21.000, со еден вработен). Најголем дел од тековните приходи ќе одат на: покривање на ратата од кредиот, подмирување тековни сметки и храна за возрасните. Ѓурѓа и Станко, барем во првата половина од 2009. година може комотно да заборават на излегување (од кој било вид), купување облека или пак каков било друг „луксуз“ кој не е директно поврзан со благосостојбата на Никола.

По овој период, секако нештата ќе мора да се сменат, затоа што кредитот ќе секне и оттука па натаму работите стануваат уште поинтересни. Ѓурѓа и Станко ќе немаат ниту време, ниту пари, ниту пак нерви да го завршат факултетот и ќе мора да најдат работа...

Bookmark the permalink. RSS feed for this post.

Search

Swedish Greys - a WordPress theme from Nordic Themepark. Converted by LiteThemes.com.